Jájá vid erum ekkert í Bólivíu... úbbs. Eins og gloggir lesendur hafa kannski tekid eftir tá er virknin hér ekkert grídarleg. Ástaeda: Nú, trekanturinn er ekki lengur til. Í lok desember skildu leidir og 2/3 er heima á Íslandi. 1/3, undirritud, er reyndar enn í Sameríku, en mér finnst ekki lengur vid haefi ad blogga hér. Áhugasamir geta fylgst med hér. Annars takka ég bara fyrir lesturinn og oll kommentin, sem og 2/3 fyrir frábaert ferdalag. Sérstakar takkir sendi ég Landsbankanum (sáluga)...hver veit hvernig tetta hefdi farid án hans... vid vaerum kannski í Ástralíu eda eitthvad. 

Eva María 

Trekanturinn sameinadist i litlum strandbae vid Kyrrahafid - Huanchaco. Helsti tilgangurinn med teirri dvol var ad sorfa og sleikja solina. Tad tokst.






Fyrir algera tilviljun - takk Facebook - komumst vid ad tvi ad vid tekktum Islendinga i Lima. Tad var ekki annad haegt en ad lita tangad i einn dag eda svo. Eydis og Eyglo toku ekkert sma vel a moti okkur, syndu okkur tad helsta og "drogu okkur" a djammid.



Her sjaum vid E-in fjogur a godri stundu.


2/3 skellti ser i Paragliding, 1/3 fornadi ser og sagdi pass, tvi einhver turfti ju ad taka myndir...






Lengsta rutuferdin var fra Lima til Cusco - adeins 22 timar! Vid erum ordin svo sjoud i rutubransanum ad allt undir tiu timum er piss. Tokk se tessum ferdum hofum vid sed gridarlegt magn kvikmynda i haesta gaedaflokki... a spaensku audvitad. 



Borad i nef fyrir framan fallegustu kirkju Cusco



Vid bidum eftir verdlaununum skemmtilegustu turistar sudur ameriku 2008 tetta er nidurneglt

Alpaga eru voda kruttleg dyr (lika tessar gomlu konur), en tau eru einnig nokkud god a bragdid.


Eftir ad hafa adlagast mikilli haed og nad ur okkur mestum slappleikanum skelltum vid okkur i Hike.
I fjora daga hjoludum vid, gengum, syntum og donsudum okkur a afangastad: Machu Picchu. Latum myndirnar tala sinu mali... 










A einhvern undarlegan hatt tokst okkur ad missa af stoppi hja rutunni sem flutti okkur yfir landamaerin til Boliviu. Vid endudum tvi ekki i Copacabana eins og aaetlad var, heldur i La Paz. Tessi ovaenta stefna var adeins byrjunin og midad vid hvernig malin standa nuna a Boliviublogg eflaust eftir ad vera fullt af aesispennandi sogum.



Bless tangad til!

Vid komum, saum og sigrudum Ekvador og erum komin halfa leid nidur Peru, naesta naeturruta verdur einungis 22ja klukkutima log. Getum ekki bedid!



Vid byrjudum audvitad a ad skoda midbauginn, baedi plat og "raunverulega", skeikar reynar um einhverjar 2 gradur, en hverjum er ekki sama um tad. Sleggjan let til sin taka a midbaug, reyndi a krafta sina...



...og haefni i teirri fornfraegu ithrott "drap med eitradri pilu ur longu rori". Henni tokst bara vel til.



1/3 trekantsins for ad skoda skriddyr og fekk mynd af ser med felaga Boa.



Sidan forum vid til Baños (thydist badherbegi) sem er litill baer sem haegt er ad gera allan fjandann i og er stadsettur undir virku eldfjalli. Enda vorum vid vakin upp vid eldfjallavidvorunarbjollur eldsnemma einn morguninn, trekanturinn slapp tho i tetta skiptid tvi tad reyndist vera false alarm. Forum i stadinn i romantiska hjolaferd ad skoda voda finan foss.



I Baños eru ad koma jol, eins og annars stadar, sem er mjog skritid fyrir trekantsmedlimi sem eru ekki vanir ad stadalbunadur svona rett fyrir jol seu stuttbuxur og bikini.



Eftir badherbergisferd skelltum vid okkur i rosalegustu lestarferd sem vid munum sennilega fara i. Lestirnar voru i hressandi godu astandi, svo godu ad onnur teirra for ut af sporinu a leidinni. En heimamenn eru ekki lengi ad redda tvi med kubeini.



Sidan gerdist hinn undarlegi atburdur ad trekanturinn splittadi, straktitturinn for ad sorfa i Peru medan stelpurnar foru i SPA, enn i Ekvador. Astaedan var natturulega afmaeli hinnar siungu Sleggju, med tilheyrandi nuddi og kokteilum vid sundlaugarbarinn. Hun litur ekki ut fyrir ad vera deginum eldri en 10. Eda hvad finnst ykkur?

En vid erum sameinud a ny. Godar stundir.

Vid elskudum hana, en turftum ad halda ferdinni afram. Her kemur Kolumbia II i myndum og orstuttu mali...



Bogotá er stór borg... jafn stór og vid erum flippud!






Vid heimsóttum forsetann og verdina hans...



Bakpokaferdalag er ekki bara ruslmatur...




Vid erum dugleg ad fara í kirkju. Hér er ein lengst inni í saltfjalli.



Í Kólumbíu er líka hasar... fylgdumst med tessum óeirdum tar sem vid sátum laest inni í rútu á leidinni frá hofudborginni.



Okkur tókst ekki ad fara í gonguferd án tess ad tad faeri ad rigna á okkur.



Fórum í eina góda í kaffihéradinu, ekki eins svakaleg og týnda borgin, en svakaleg var hún engu ad sídur.



Hressleikinn ávallt í fyrirrúmi...




Nema kannski tegar madur er kominn blautur og kaldur uppí jeppa. Skemmtilegt frá thví ad segja ad jeppinn var sex manna en farthegarnir voru "einungis" ellefu talsins, tveir hangandi utan á og já ein slanga uppá thaki... og heil búslód.



Gerdumst alvoru kaffibaendur og klaeddumst alvoru landsbyggdarstígvélum. Stefnum á ad opna búgard einn daginn.




Eftir kaffismokkun í Salento var haldid til Cali, sem er tekkt fyrir lítid annad en salsa og lýtaadgerdir. Vid nýttum okkur tad ad sjálfsogdu...



sveitt eftir salsatíma (kennarinn var samt muuuun sveittari eins og sést) lýtaadgerdirnar heppnudust ekki vel og tví sleppum vid myndum af teim.

Eftir alltof stutt ferdalag og lítinn svefn í naeturrútu bidum vid aaaalein um midja nótt á landamaerunum eftir ad fá "afgreidslu".



Okkur var tó hleypt í gegn og sjáumst vid hér gefa Kólumbíu einkunn, rétt ádur en vid gengum yfir til Ekvador.

Erum núna í Quito og komum til med ad ákveda í kvold hvad vid verdum hér lengi.

Þrátt fyrir að móðir okkar hafi reynt að svindla og skrifað fleiri en eitt komment þá höfum við ákveðið að gefa eftir og setja inn nokkrar myndir svo þið farið nú að vera þæg. Þær er hægt að finna hér.

Við erum semsagt í Bogotá núna, búin að vera hér frá því á föstudagsmorgun og líkar bara asskoti vel. Verðum hér líklega í eina 2-3 daga í viðbót, næst förum við svo að synda í kaffi á aðal kaffisvæði Kólumbíu og þar á eftir höldum við til salsa höfuðborgar landsins þar sem við munum dansa af okkur rassinn.

Í öðrum fréttum er þetta helst:

• Helgi komst í skæri og klippti á sér hárið
• Við höfum öll orðið vitni af ráni, þó ekki sama ráninu
• Það hefur þó enginn reynt að ræna okkur... tja nema Eyrúnu, bíræfinn feitur kall stal súkkulaðistykkinu hennar í einni rútuferðinni... og Eva var rænd áðan heilum 15 krónum íslenskum... já og Eva hélt líka í höndina á einum manni á meðan maður vopnaður hnífi var að ræna hann
  
• Við höfum öll fengið rassgataveiki, það tilheyrir líklega þessum heimshluta
• Við komum aldrei aftur til Íslands, hér er enginn vondur við okkur og við lendum ekki í aðkasti vegna þjóðernis
  
• Okkur er kalt í fyrsta skipti í ferðinni, tengist því líklega að Bogotá er í 2650 metra hæð yfir sjávarmáli

Fleira var það ekki í bili, vonandi seðjar þetta hungur ykkar í einhvern tíma.

Vid fundum Lost city og vorum tar i nokkra daga i stuuuuudi, syntum i ca.30 am, sveifludum okkur i trjam, svafum i hengirumum, saum snaka, vorum blaut og DRULLUskitug. Buin ad fara til sjoraeningjaborgarinnar Cartagena og erum a thessari stundu a sveittri rutustod i Medellin, fyrir tha sem ekki vita heimabae Pablo Escobar eiturlyfjahofdingja. I fyrramalid verdum vid i Bogota. Vid hofum kosid og nidurstadan var samhljoda, tid faid ekki fleiri myndir fyrr en vid faum fleiri komment.

(sja fyrirsogn)...with the country. Vid aetlum bara ad vera her. Takk fyrir ad fylgjast med. Bless.

Jæja þá erum við sloppin frá Venezúela og komin til Kólumbíu, en það gekk ekki alveg klakklaust fyrir sig. Bærinn í Venezúela sem er farið frá til Kólumbíu heitir Maracaibo og þar tókum við líklega eina ógáfulegustu ákvörðun ferðarinnar hingað til, ákváðum að fara yfir landamærin með hálfgerðum leigubíl, sem er svosum mjög algengt að fólk geri, en við fórum uppí einn slíkan sem var ómerktur, semsagt ekki official bíll, og til að bæta gráu ofan á svart þá voru fjórir gríðarstórir menn með okkur í bílnum. Það sem gerði þetta ennþá vafasamara var þegar bílstjórinn opnaði húddið á bílnum til að starta honum, en einhverra hluta vegna ákváðum við að treysta þessum mönnum og fórum uppí bílinn. Eftir ca. 10 mínútna akstur hvað haldiði að hafi gerst? Jújú bíllinn bilaði, sem var algjörlega í samræmi við allt annað í þessu landi. Það tók manninn svo góðan hálftíma að gera við bílinn og loksins komumst við að stað aftur, en við fórum ekki langt því einhverra hluta vegna þurftum við að skipta um bíl, sem var reyndar mjög gott því bíllinn sem við fórum í var official bíll og þá fór okkur öllum nú að líða betur. Á leiðinni að landamærunum voru svo ein 6 lögreglutékk, á amk einu þeirra mútaði einn gaurinn í bílnum okkar löggunni svo við fengjum að fara fram hjá án þess að hann skoðaði nokkuð hjá okkur. En á einum staðnum ákvað lögga að vera með vesen við okkur gringo-ana. Hann reyndi að halda því fram að fyrst við hefðum komið til Venezúela með flugfél þá þyrftum við að yfirgefa landið á sama hátt. Hann var í rauninni bara að leita eftir mútum frá okkur en við þóttumst bara ekki skilja neina spænsku og á endanum gafst hann upp á okkur og sagði okkur að fara í gegn. Þannig að þetta blessaðist allt saman að lokum og við komumst yfir landamærin.

Það er eiginlega stórfurðulegt hversu mikill munur er á þessum tveimur löndum, Venezúela er rándýrt, það virkar ekkert þar, fólkið er lítið hjálplegt og bara almennt séð frekar dónalegt en í Kólumbíu er allt svo ódýrt að við gætum líklega verið hér í mörg ár, fólkið hérna er miklu vinalegra og hjálplegra og bara almennt séð miklu skemmtilegra á allan hátt. Við gistum á hosteli í bæ sem heitir Santa Marta og nóttin þar kostar heilar 500 krónur, morgunmaturinn kostar ca. 200 kall, og hádegis- og kvöldmatur alveg hátt í 400 kall, bjórinn er svo að kosta okkur um 75 krónur íslenskar, þannig að við lifum hér bara nokkuð vel fyrir rúman þúsund kall á dag, alls ekki slæmt það. Á morgun erum við svo að fara í 6 daga gönguferð í leit að týndri borg, þetta ku víst vera ansi strembin ferð, farið er yfir 9 straumharðar ár á leiðinni og algengt er að rekast á eitraða snáka. Og bara svo þið farið nú ekki að hafa áhyggjur af okkur þá rændu skæruliðarnir hér túristum sem voru í þessari ferð fyrir nokkrum árum og leiðsögumaðurinn sem er að fara með okkur er einn af þeim sem var rænt, en þetta er allt í lagi því þeir slepptu öllum eftir 3 mánuði. Þannig að ef ekkert heyrist í okkur eftir rúma viku þá getiði verið alveg róleg, við verðum í öruggum höndum Kólumbískra skæruliða...

Hér koma svo örfáar myndir sem gætu glatt augað, fleiri næst:

Stúlkurnar að reyna að líta út fyrir að vera hressar í Venezúela.



Bíllinn sem átti að flytja okkur yfir landamærin en bilaði svo.



Hostelið okkar í Kólumbíu er svooooooooona langt frá ströndinni.



Eyrún horfist í augu við sinn helsta ótta og klappar Iguana eðlu.

Vid erum komin frá landi kommúnismans og í land non-fúnktional-ismans. Hér virkar ekkert, nema thetta eina netcafé. 5 mínútum eftir ad vid stigum faeti inn fyrir landamaeri Venesúela fór rafmagnid af flugvellinum, hradbankarnir virkudu ekki, gátum ekki notad debetkort, allt var skítugt og kaótískt, fólkid dónalegt og fúlt og lítil pizza kostar 2000 kr...thannig ad vid erum komin á hinn enda Venesúela á leid til Kólumbíu og getum ekki bedid eftir ad komast hédan. Hér í Merida er lengsti og haesti kláfur í heimi, en viti menn, hann virkar ekki. Hér er ísbúd sem er í Guinnes fyrir flestar bragdtegundir af ís...en hún er lokud í október. Dómkirkjan er lokud, vinsaelasti barinn er lokadur.

Kúba faer 10 rokkprik. Venesúela enn sem komid er ekki neitt.



Hér má sjá eina af fyrstu myndunum frá Kúbu, leitudum audvitad fyrst uppi meistarann sjálfan. Hér er mynd af honum á innanríkisráduneytinu.



Vid eyddum thremur dogum i Trinidad, hja henni fraenku okkar Nancy, hér eru Eva og Helgi med henni og dóttur hennar :) Hún reyndar okradi svolítid á okkur...en vid fyrirgefum henni thad, tetta var svo notaleg dvol.



Hún Nancy átti rosa fínan "gard" sem vid notudum óspart til ad drekka bjór og spila gúrku.



Pabbi okkar á Kúbu, hann Tony, sem vid bjuggum hjá í Havana sagdi okkur ad vid gaetum ekki farid til Trinidad án tess ad fá okkur Canchanchara sem "put fire in the bellies of revolutionaries" back in the days. Thannig ad vid smokkudum hann. Fínn drykkur tad.



Evu og rassinum hennar til mikillar ánaegju fórum vid svo í hestaferd upp í fjoll í heilan dag. Eyrún vard ad sjálfsogdu himinlifandi. Guide-inn okkar var líka alvoru kúreki med spora. Gedveikt toff.



Madur fer ekki til Kúbu nema kaupa eins og einn vindil. Tekur sig vel út kallinn.

Jaeja, nennum ekki meira í bili, tetta er allt svo slow. Vid erum allavega á lífi enn. Bloggum naest frá Kólumbíu. Hasta luego!

Tókum rosalega ferðatörn eftir Mexico City og einkenndist hún af svita og svefnleysi. Spöruðum okkur tíma og peninga med tví ad ferðast á nóttunni og rúm og sturtur voru aðeins til í stuttum draumum okkar. Látum myndirnar tala sínu máli...



Komum til Oaxaca snemma morguns eftir fyrstu naeturrútuna. Eftir morgunmat tókum vid rútu á Monte Albán ad skoda grídarmiklar rústir. Vid vorum efst uppi a fjalli og hitinn mikill, ekki alveg tími fyrir ullarsokka og gonguskó. Laerdum smá saman á vedrid og hentugan klaednad eftir tví sem lída tók á ferdina.

Naesta naeturrúta flutti okkur til San Cristóbal tar sem vid fengum inni í einhverri hippakommúnu. Tad var mikil gledi ad komast loks í sturtu, tó ad gistiadstadan vaeri kannski ekki uppá marga fiska. Rakinn og rotturnar (kannski ekki alveg svo slaemt) urdu til tess ad vid akvadum ad yfirgefa annars kruttlegan bae eldsnemma naesta dag, til tess einmitt ad skrida uppi unadslega rútu.




Rústaskodun í Palenque tar sem hitinn var nánast óbaerilegur, vorum langt inni í skógi í gufubadi og tví rosalega mikid glediefni ad fara í enn eina naeturrútuna....veeeeel sveitt.





Hressleikinn í fyrirrúmi eldsnemma dags í Merida Undirstrikum ad tad var lítid búid ad sofa. Nenntum ekki ad skoda baeinn og fórum tví uppí fyrstu rútu...



Í Chichen Itza var hressleikinn allsrádandi. Vid slógum í gegn med flippi og skemmtilegheitum ad annad eins hefur ekki sést sídan pleisid lagdist í eydi.



Rúmlega fimm tíma rútuferd kom okkur til Cancún tar sem vid gistum eina nótt heima hjá einhverjum mafíósa sem vildi allt fyrir okkur gera og bad gud ad vera med okkur tegar vid fórum. Hann tekkti nebbla Eirík the red... gott ad hafa sambond.



Nú erum vid búin ad vera í sól og saelu á Isla Mujeres, rétt vid Cancún. Áttum tad skilid ad tjilla smá í paradís eftir tessa rosalegu torn. Á morgun forum vid til Kúbu. Erfitt líf.

p.s. verdur ad geta tess ad í dag erum vi MUN brúnni en á myndunum hér fyrir ofan.

Smá viðbót við söguna sem aldrei var kláruð...

Hostelið

Við gistum hér. Frábært hostel í alla staði, alveg í miðbænum og afskaplega hressandi andrúmsloft. Förum héðan með tekílablaut föt sem skrifast á hressasta og ofvirkasta barþjón allra tíma. Sjá mynd.



Borgin

Við erum öll hrifin af Mexico City, sem lítur við fyrstu sýn ekki út fyrir að vera eins haettuleg eða skítug og heyrst hafði. Fullt að skoða og hefðum eflaust getað tekið nokkra daga til viðbótar þó við höfum séð það helsta.

Xochimilco

Skelltum okkur með félaga okkar af hostelinu út fyrir miðborgina tar sem vid sigldum meðal annars um sýki á skemmtilegum "gondólum", átum og drukkum. 



Teotihuacán

Stelpurnar skelltu sér einar í ferðalag til að sjá pýramídana frægu, strákurinn var búinn að fara og var því skilinn eftir heima. Fullt af rústum og ekki þær síðustu sem við munum sjá í þessari ferð.




Gerðum fullt fleira áður en við yfirgáfum borgina um miðnætti á laugardag. Hofum meira og minna búið í rútum síðustu daga og lítið verið við tölvur. Meira síðar.